Hetty60 - Stoppen met roken dagboek

Wat een geweldig lieve hartelijke berichten heb ik van jullie gehad, soms ontroerde me dat met tranen rollend over mijn wangen, in alle gevallen maakte het me zo warm van binnen.

Dank jullie wel.

Hoe het met me gaat. Ja best wel goed eigenlijk, tuurlijk soms is de pijn die ik voel zo diep, zo haast ondragelijk maar verder gaat het wel. Daar waar ik dacht nooit meer te kunnen lachen lach ik gewoon als vanouds om dingen waar een mens nou eenmaal om lachen moet.

Ik zorg voor mijn honden, ik zorg voor mijn kippen, kijk om naar het gezin dat bij me in woont, leef mijn leven en ben weer voorzichtig aan het werk. Neem mijn benodigde beweging, ga op vogelspot jacht, slaap, eet drink, kortom ik leef mijn leven.

Op mijn dressoir staan 3 foto's van mijn mooie zoon, zit ik aan mijn eethoek t.v te kijken brand ik er een kaarsje voor, dat geeft me een soort troost gevoel of een veilig gevoel.

Kwaad ben ik niet geweest, ook geen behoefte te roken. Ben wel een tijdje bang geweest om alleen te zijn op mijn slaapkamer, dus zo gauw ik wakker werd vluchtte ik eruit, angstig voor de angst die ik misschien voelen zou. gelukkig is dat over, hoewel ik ook nu niet nasudder, was voor dien ook geen gewoonte. Ben meer het type van hahaa weer een nieuwe dag, wat gaat er nu weer gebeuren. Nee, een vrolijkerd ben ik nog niet echt maar wel weer de vertrouwde optimist, wetende dat de pijn, het gemis zal blijven maar ook dat het leven verder gaat, ik niet bij de pakken neer ga zitten, de draad naar het leven weer op zal pakken, weer ga sporten, werken ontspannen en houden van...................

Het is zo mooi hoe jullie allemaal pb's en andere berichten hebben gestuurd, zo liefdevol en eerlijk met zoveel warmte en oprechtheid, het was zo voelbaar zo respectvol en heeft meer troost gegeven dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Jullie zijn haast een soort van familie geworden.(duim omhoog)

Dankjulliewel XXXXX

Lieverds hier wil ik jullie een gezond en gelukkig nieuwjaar wensen.

Maar bovenal wil ik jullie bedanken voor de lieve bewijzen via berichten uit liefde en meeleven met ons onnoemelijk verdriet. Jullie hielpen me recht op te blijven staan.

De liefde hield me op de been en zal me helpen verder te gaan.

Dank jullie wel

Hetty

Wat hebben jullie me geweldig gesteund, kus daarvoor

Gisteren is mijn zoon ingeslapen, na een insult is hij in coma geraakt en daar niet meer uit gekomen.

Eergisteren was hij erg helder en zei me "hou je goed ma, ik hou heel veel van je"

Het is verscheurend maar ook vrede en dankbaarheid voor die hij was.

Warm en liefdevol!!!

Liefs Hetty

Zo mensen even jullie op de hoogte houden, ben ondertussen weer bijna een week verder, een week waarin we meer moesten loslaten.

Jan-Paul gaat morgen naar de hospice hier in Enschede.

Zijn leven gaat nu hard achteruit, sinds gisteren gaat het behoorlijk slecht met hem, wat zich uit in overgeven en in een diepe slaap.

Sowieso erg achteruit gegaan sinds woensdag j.l, zijn besef is eigenlijk weg voor zover wij dat kunnen beoordelen.

De herkenning bleef wel, we kregen tot gisteren stralende lachen van hem en aaien over onze bollen, heel lief en warm om mee te mogen maken, daar ben ik God dankbaar voor.

Gesprekken waren eigenlijk niet meer mogelijk. Tot eergisteren kon hij onder begeleiding nog wel lopen maar had totaal geen besef waarheen of waar hij was. Nu maar Bidden en hopen dat hij geen pijn krijgt en zo als hij nu is weg zal tuffen in zijn slaap. Vanmiddag hebben we een gesprek in het ziekenhuis over het hoe en wat van de hospice.

Gisteren bij het ziekenhuis toen we even buiten stonden bij het rokershok vanwege de verslaafden, vroeg een vrouw me of ik een sigaret voor haar wilde draaien, dat deed ik, op mijn vraag bevestigde ze dat ik hem ook moest aansteken voor haar, ik deed dat en uit macht der gewoonte inhaleerde ik, door de smaak besefte ik in ene dat ik totaal geen behoefte had gehad om een sigaret op te steken in deze nare tijd en voor het eerst sinds ik niet meer rook wist ik dat ik ook echt gestopt ben.

Liefs Hetty

Vandaag 1 week geleden dat ik jullie blogde. 1 Week en een wereld van verschil.

Vandaag gehoord dat Jeepee mijn heerlijke zoon nog maar enkele weken te leven heeft. Enkele weken.......

Hoe erg is dat.

Vandaag ging de aanvraag voor de hospice de deur uit.

Jeepee, het maakt hem niet uit hij weet dat hij doodgaat maar vergeet het ook weer zo. Jeepee, hij is grappig, aandoenlijk, vertederend, mooi, zacht, warm, vol liefde. Vanwege zijn baard noem ik hem "mijn knappe terrorist", hij moet daar om lachen en noemt me "gekke ma"

Toen ik hem vroeg waarom hij die baard er niet af haalde zei hij lachend "het komt er gewoon niet van" Die lach, die onbezorgdheid wat doet dat goed

En dat voor een piekeraar............................

Hetty